Biz çocukluğumuzda, sokağa çıkıp oynardık. Mahallede benden başka kız çocuğu olmadığı için mecburen ben de erkek çocuklarıyla oynardım. Oturduğumuz kiralık evin karşısında boş bir arsa vardı. Biz o arsada futbol oynardık. Bir kaç kez kafam gözüm yarılmıştı, başıma gelen taşlar veya tekmelerden. Ama biz o arsada futbol oynardık.
Başka oyunlar da oynardık. Evimizin arkasında bir kaç ağaç vardı. Onlara çıkardık, sonra düşerdik... Bahçe duvarının üzerinden atlamaca oynardık... Heryer toz topraktı. Ağzımıza, gözümüze kum kaçardı. Yine de oynardık... Hepberaber oynardık... Bir sürü çocuk... Gülerdik, ağlardık, kavga ederdik, oynardık... ve çok eğlenirdik.
Sonra bu evden taşındık. Kendi evimizi aldık. Evimizin karşısında Paterson Köşkü vardı... ve bu köşkün kocaman, yemyeşil, ağaçlarla dolu bir bahçesi. Biraz büyümüştüm ve bu mahallede bir kız arkadaşım vardı. Okuldan eve dönünce, ilk işim, topumu alır, arkadaşım Özlem’i çağırmaya giderdim. Çıkıp voleybol oynardık. Yine ağaçlara çıkardık. Ağaçta sohbet ederdik... ve çok eğlenirdik.
Biz artık büyüdük.
Bugün eşimle ve çocuğumla alışverişe gittik. Şu büyük alışveriş merkezlerinden birine. Orada bir ateri salonunda futbol oynayan bir çocuk gördük. Makinanın altında bir top, çocuk arada sırada bir tekme atıyor topa ve sözde futbol oynuyor. Sigara dumanı altında, karanlık, havasız bir odada, bir makinanın önünde ve yapayalnız...
posted by OZLEM @ 23:10
0 comments
